Pamiętamy o dziennikarzach „Życia Żyrardowa”

W piątek, 30 października, w przeddzień Wszystkich Świętych, w imieniu Redakcji „Życia Żyrardowa” zapaliłem znicze na grobach osób, które w minionych dekadach współtworzyły nasz tygodnik. To gest pamięci, wdzięczności i szacunku wobec ludzi, którym tak wiele zawdzięcza historia naszego pisma. Warto pamiętać, że za 75-letnią historią Redakcji „Życia Żyrardowa” zawsze stali konkretni ludzie – ich praca, pasja, talent, zaangażowanie i odpowiedzialność za słowo. To właśnie oni przez kolejne dekady tworzyli najstarsze pismo na Mazowsza, nadawali mu charakter, rozwijali je i utrwalali na jego łamach historię naszego miasta i regionu.

W tym szczególnym czasie nasza pamięć kieruje się ku wybitnym dziennikarzom, którzy zapisali się w historii redakcji: Maciejowi Twardowskiemu, Elżbiecie Burakowskiej i Władysławowi Kaisowi oraz dziesiątkom innych osób, których mogiły są daleko poza Żyrardowem . Każde z nich na lamach „ŻŻ” pozostawiło dużą część siebie.

Maciej Twardowski (1935–1982) – redaktor naczelny „Życia Żyrardowa” w latach 1963–1981. W swojej pracy dziennikarskiej ocalał od zapomnienia ludzi, wydarzenia i ważne karty lokalnej historii. Pozostawił po sobie bogaty dorobek publikowany na łamach naszego tygodnika. Jego teksty nie straciły znaczenia, a w minionych latach ukazały się trzy książki zawierające jego twórczość dziennikarską.

Elżbieta Burakowska (1940–2008) – wieloletnia dziennikarka i sekretarz redakcji „Życia Żyrardowa”. Była również autorką książek dla dzieci i poetką. Łączyła dziennikarską wrażliwość z pasją literacką, pozostawiając po sobie dorobek, który jest częścią historii naszego pisma.

Władysław Kais (1945–2011) – redaktor naczelny „Życia Żyrardowa” w latach 1991–2011. Przez dwie dekady kierował redakcją, współtworząc kolejne rozdziały historii tygodnika i dbając o jego obecność w życiu mieszkańców Żyrardowa oraz regionu.

Dziś, kiedy obchodzimy 75 lat istnienia „Życia Żyrardowa”, szczególnie mocno wybrzmiewa świadomość, że nie byłoby tej historii bez ludzi, którzy przez lata poświęcali gazecie swój czas, wiedzę i serce. Zmieniały się pokolenia dziennikarzy, redaktorzy i realia pracy, ale pozostawała misja dokumentowania życia miasta i regionu oraz utrwalania tego, co ważne dla kolejnych pokoleń.

Zapalony znicz jest niewielkim gestem, ale niesie ze sobą wielkie znaczenie. To znak, że pamiętamy. Że doceniamy ich pracę i nie pozwalamy, by ich nazwiska oraz dorobek zniknęły w mrokach zapomnienia. Bo historia „Życia Żyrardowa” to nie tylko kolejne wydania gazety i zapisane stronice. To przede wszystkim historia ludzi, którzy ją tworzyli.

Tadeusz Sułek