Był czas, gdy kilka zdań zapisanych na niewielkiej kartce znaczyło więcej niż dziesiątki wiadomości wysłanych jednym kliknięciem. Pocztówki wędrowały po całym kraju i świecie – z wakacji, z okazji świąt, imienin, urodzin, a czasem po prostu po to, by dać komuś znać: „Pamiętam o Tobie”. Często zdobiły je piękne życzenia, serdeczne pozdrowienia i rymowane wierszyki, które wywoływały uśmiech i wzruszenie. Każda kartka była wyjątkowa , bo niosła ze sobą nie tylko obraz miejsca, ale przede wszystkim emocje zapisane odręcznym pismem. Dziś ta piękna tradycja powoli odchodzi w zapomnienie. Coraz rzadziej wysyłamy pocztówki, jeszcze rzadziej je zachowujemy. A przecież każda z nich zachowała cząstkę historii – nie tylko rodzinnej, ale także tej, która opowiada o codziennym życiu sprzed wielu dziesięcioleci.

Jedno wakacyjne popołudnie spędziliśmy u pani Teresy Radomskiej, która pokazała nam niezwykłą rodzinną kolekcję pocztówek. Większość z nich ma ponad sto lat. Każda kartka opowiada własną historię. Obok malowniczych ilustracji kryją się krótkie wiadomości o rodzinnych wydarzeniach, podróżach, tęsknocie czy codziennych troskach. Uwagę przyciąga staranne pismo i niezwykła dbałość o słowo – w kilku zdaniach potrafiono zawrzeć więcej ciepła niż dziś w długich internetowych rozmowach. Są nawet kartki, które dotarły do adresata, choć nadawca nie wpisał dokładnego adresu. Przeglądając ten niezwykły zbiór, trudno nie odnieść wrażenia, że wraz z pocztówkami minęła także pewna epoka – czas, gdy ludzie mieli więcej cierpliwości, więcej uważności i potrafili wyrażać uczucia kilkoma prostymi, ale płynącymi prosto z serca słowami.