Ten skwer nosi imię Zygmunta Dukielskiego

Są takie historie, o których warto pamiętać. Są też ludzie, których dobro, odwaga i oddanie innym zasługują na to, by nie zostały zapomniane. Jednym z nich był Zygmunt Dukielski – nauczyciel i wychowawca, który nawet w najtrudniejszych czasach nie przestał uczyć i wspierać młodych ludzi. W czwartek, 15 października w Żyrardowie odbyła się uroczystość odsłonięcia tablicy z nazwą skweru im. Zygmunta Dukielskiego. To ważny gest upamiętniający nauczyciela, który podczas II wojny światowej angażował się w tajne nauczanie, pomagając młodzieży zdobywać wiedzę i zachować więź z językiem polskim oraz ojczystą literaturą.

Skwer znajduje się u zbiegu Alei Partyzantów oraz ulic Stefana Okrzei, Stanisława Moniuszki i Piotra Wysockiego. W uroczystości uczestniczyli przedstawiciele władz miasta, radni, rodzina Zygmunta Dukielskiego, uczniowie i dyrektorzy żyrardowskich szkół, harcerze oraz członkowie ŚZŻAK „Żaba-Bażant” w Żyrardowie.

Tablicę odsłonili prezydent Żyrardowa Lucjan Krzysztof Chrzanowski, syn patrona Adam Dukielski oraz jego była uczennica Lucyna Matuszewska-Kilińska. Wydarzeniu towarzyszyła również piękna oprawa muzyczna w wykonaniu żyrardowskiego Chóru „Echo”, z którym Zygmunt Dukielski był związany przed wojną.

Inicjatywa nadania skwerowi jego imienia wyszła od Komisji Oświaty i Kultury Fizycznej Rady Miasta Żyrardowa. Pomysł zainicjował przewodniczący komisji Krzysztof Waśkowski, a propozycja uzyskała pozytywną opinię Zespołu Nazewnictwa Miejskiego.

Kim był Zygmunt Dukielski?

Zanim wybuchła wojna, pracował jako nauczyciel języka polskiego i wychowawca w Miejskim Gimnazjum i Liceum im. Adama Skwarczyńskiego w Żyrardowie. Był również związany z kulturą – w latach 1935–1939 działał w zespole teatralnym przy Towarzystwie Śpiewaczym „Echo”. Wraz z zespołem występował w różnych miejscach w Polsce, promując przy okazji swoje rodzinne miasto.

Najważniejszy rozdział jego działalności rozpoczął się jednak w czasie okupacji. Dukielski zaangażował się w organizację i prowadzenie tajnego nauczania. W warunkach, w których nauka języka polskiego i polskiej literatury była ograniczana przez okupanta, ryzykował własnym bezpieczeństwem, aby młodzi żyrardowianie mogli nadal się uczyć.

Była to działalność wymagająca odwagi i ogromnego poczucia odpowiedzialności. Dukielski cieszył się wśród młodzieży zaufaniem i szacunkiem. Kochał swój zawód, ale przede wszystkim swoich uczniów, dla których w czasie wojny był nie tylko nauczycielem, lecz także ważnym autorytetem.