W tym ogrodzie kwiaty nigdy nie więdną

Lato to czas, kiedy szczególnie chętnie pokazujemy swoje ogrody. Ale ogród żyrardowianki Mileny Ziętek nie przekwita jesienią, ani nie zasypia zimą. Jej „Magiczny Ogród” kwitnie przez cały rok – i to kwiatami, których nie znajdziemy na żadnej łące. Gigantycznymi, kolorowymi, bajkowymi, romantycznymi, a czasem zupełnie surrealistycznymi. W ciągu zaledwie roku kolekcja rozrosła się do około 80 wyjątkowych, dopracowanych w każdym szczególe kwiatów wykonanych m.in. z krepiny, pianki, organzy i tkaniny. Każdy kwiat powstaje ręcznie – od pierwszego płatka po finalną aranżację. O tym, skąd wziął się pomysł na taki nietypowy ogród, dlaczego wcześniejsze zawodowe drogi wcale nie były stratą czasu i jak wygląda życie wśród gigantycznych kwiatów, rozmawiamy z Mileną Ziętek.

- Zacznijmy od tego, co było przed „Magicznym Ogrodem”. Zawsze byłaś osobą kreatywną?

– Od zawsze jestem osobą bardzo kreatywną i ta kreatywność zawsze przejawiała się u mnie w różnych czynnościach i zainteresowaniach. Przez 15 lat projektowałam odzież i miałam też kilka pokazów mody w Żyrardowie. To był bardzo ważny etap w moim życiu i przez te wszystkie lata nauczyłam się naprawdę bardzo dużo – nie tylko samego projektowania, ale też pracy z materiałem, szycia, konstrukcji, wyobrażania sobie rzeczy w przestrzeni. Po tych 15 latach stwierdziłam jednak, że chciałabym jeszcze spróbować czegoś innego w swoim życiu. Zaczęłam więc tapicerować. I wydaje mi się, że przez jakiś czas byłam wręcz uzależniona od pracowni, narzędzi i tego całego systemu pracy. Bardzo mnie to wciągnęło. Zajmowałam się tapicerką meblową, samochodową, robiłam siedziska i obicia do łódek.

- Mimo że miałaś klientów i umiałaś to robić, po roku poczułaś, że to nie jest twoje „COŚ”?

– Tak. Po około roku, mimo tego, że miałam już spore doświadczenie i dużo klientów, stwierdziłam, że to jeszcze nie jest to. Wiedziałam, że umiem to robić. Potrafię szyć, składać materiały, obrabiać je, pracować z różnymi narzędziami. Technicznie naprawdę dobrze się w tym czułam. Ale miałam takie poczucie, że to jest bardziej męska praca. Oczywiście nie mówię, że kobiety nie mogą robić czegoś takiego, bo absolutnie mogą. Po prostu ja czułam, że to nie jest dla mnie. Nie dawało mi tego poczucia, którego szukałam. Zaczęłam projektować wzory, to też było fajne, dawało mi dużo satysfakcji, ale dalej szukałam siebie. W międzyczasie podjęłam pracę jako garderobiana w Zespole Pieśni i Tańca „Mazowsze”. To była dość stresująca praca – dużo godzin, wiele wyjazdów, duża odpowiedzialność. Pracowałam z nimi przez dwa lata. To ciekawe doświadczenie dużo mnie nauczyło, ale znowu stwierdziłam, że szukam dalej. Dzisiaj patrzę na to trochę inaczej, bo wtedy mogłam mieć wrażenie, że cały czas czegoś szukam i żadna z tych rzeczy nie jest do końca moja. Teraz wiem, że tak naprawdę każda z tych rzeczy była po coś. To projektowanie, szycie, tapicerowanie, praca z materiałami – wszystko gdzieś się później połączyło. Tylko ja wtedy jeszcze tego nie widziałam.

- Ale moment, kiedy pojawiły się gigantyczne kwiaty, też nie był od początku planem na biznes?

– Nie, absolutnie. To przyszło trochę przypadkiem. W pewnym momencie przyszła do mnie ciocia, która ma salę weselną, i zapytała, czy mogłabym dla niej zrobić gigantyczne kwiaty. Początkowo moje pytanie brzmiało: „Ale jak ja mam to zrobić?”. Kiedy już do tego usiadłam, okazało się, że to jest połączone właściwie ze wszystkim, co robiłam wcześniej – z projektowaniem, szyciem i trochę z tapicerowaniem. Nagle wszystko kliknęło. Pomyślałam sobie: „Przecież ten czas, który poświęciłam kiedyś na siedzenie w pracowni, mogę teraz wykorzystać przy dekoracjach”.

- I wtedy zrozumiałaś, że te wcześniejsze lata wcale nie były zmarnowane?

– Tak. Jak sobie to wszystko poukładałam w głowie, uświadomiłam sobie, że to nie był zmarnowany czas, tylko gromadzenie umiejętności, potencjału i szukanie czegoś swojego. Zrobiłam dla cioci te kwiaty i powiedziałam sama do siebie: „Jakie to fajne i proste!”.

- Co było dalej?

- Odezwałam się do znajomej, która robi dekoracje z balonów, i zapytałam, czy może mogłybyśmy współpracować. Zależało mi na tym, żeby z kimś zacząć działać i pokazać swoje prace. Nie chciałam, żeby one powstawały tylko do szuflady czy stały gdzieś w mojej pracowni. Później odezwałam się też do miasta. Moje kwiaty prezentowałam między innymi podczas parady miejskiej podczas Święta Lnu. Zdobiły jeden z pojazdów PGK Żyrardów. Były też na Jarmarku Wielkanocnym. Prezentowałam je także podczas koncertu smyczkowego w Zielonce. Później zaczęły pojawiać się kolejne możliwości i zapytania. Kwiaty są wynajmowane jako dekoracje podczas imprez czy do sesji zdjęciowych. I tak z kilku pierwszych kwiatów zaczął powstawać cały „Magiczny Ogród”.

- A skąd bierzesz inspiracje? Wspominałaś, że często wychodzisz do lasu albo na łąkę.

- Bardzo często wychodzę na spacery do lasu, na łąkę. Tam nie tylko się wyciszam, ale przede wszystkim ładuję i balansuję głowę. Mam cały czas dużo pomysłów, więc potrzebuję czasami po prostu wyjść, pobyć sama, pochodzić. I co ciekawe, niekoniecznie szukam tam inspiracji od strony roślin czy natury, które spotykam. To nie jest tak, że widzę konkretny kwiat i mówię: „O, zrobię dokładnie taki sam”. Ja patrzę na kwiat na łące i wiem, jak go zrobić technicznie. Czasami sama się zastanawiam, skąd ja to wiem. Patrzę na niego i od razu widzę konstrukcję, sposób ułożenia płatków, zastanawiam się, z czego można by go zrobić. Chyba właśnie przez to, że moja głowa jest cały czas otwarta na kreatywność, takie rzeczy dzieją się u mnie automatycznie.

– Skoro nie rysujesz projektów, to jak wygląda moment, kiedy pojawia się nowy kwiat?

– Ja to widzę przestrzennie w mojej głowie. Z głowy przenoszę to na działanie. Robię szablon i zaczynam pracować z materiałem. Przez to, że wcześniej projektowałam i szyłam, mam już opracowany warsztat. Patrzę na materiał i wiem, co mogę z niego zrobić, jak go wykorzystać, jak go uformować...

- A materiały? Skąd je bierzesz?

- Materiały kupuję w sklepie budowlanym. I naprawdę wchodzę tam tak, jak kobiety chodzą na zakupy po nowe buty. (śmiech) Dla mnie to jest ogromne źródło inspiracji. Patrzę na różne rzeczy i od razu zaczynam myśleć, co można z nich zrobić. I chyba to jest właśnie fajne w tym, co robię – nie mam jednej zamkniętej techniki. Każda realizacja może wyglądać zupełnie inaczej. Może być romantyczna, bajkowa, nowoczesna albo totalnie surrealistyczna. I właśnie to lubię najbardziej.

- Czy twoim zdaniem do robienia takich gigantycznych kwiatów trzeba mieć talent?

- Uważam, że przede wszystkim trzeba mieć cierpliwość. Oczywiście pewne rzeczy pomagają, jeżeli ktoś ma zdolności manualne czy wyobraźnię przestrzenną. Ale cierpliwość jest chyba najważniejsza. Bo nawet jeśli coś potrafisz, to nie zawsze od razu wychodzi. Sama zaczynałam od kwiatów z krepiny i oczywiście chciałam od razu wskoczyć na wyższy poziom, czyli na tkaninę. I przez pierwsze trzy dni, mimo że wiedziałam, jak pracować z materiałem, zupełnie mi to nie wychodziło. Niby miałam doświadczenie, umiałam szyć, znałam materiały, a jednak ta konkretna technika wymagała ode mnie nauczenia się wszystkiego trochę od nowa.

- A co jest dzisiaj twoim największym marzeniem związanym z „Magicznym Ogrodem”?

- Chciałabym mieć taką pracownię z prawdziwego zdarzenia. Swoją własną, gdzie pomieszczę cały „Magiczny Ogród”.

Dziękuję za rozmowę

Zuzanna Bożek