Mariusz kuję żelazo, póki gorące

Najpierw słychać rytmiczne uderzenia młota o kowadło. Potem pojawiają się iskry, zapach rozgrzanej stali i buchający z paleniska żar. W kuźni Mariusza Paluchowskiego od niemal trzydziestu lat ogień, powietrze i woda pomagają ujarzmiać metal, który pod wprawną ręką zamienia się w małe dzieła sztuki. To właśnie tutaj z kawałka stali rodzą się delikatne róże, jaskółki, dzwonki i kwiaty, przeczące ciężarowi materiału, z którego powstały. Tutaj ogień nie niszczy – daje życie. Dziś takich mistrzów w Polsce zostało już zaledwie około stu. Praca Mariusza Paluchowskiego przypomina, że jeden z najstarszych zawodów świata wciąż ma swoją przyszłość.